Savet Opštinskog veća Vrnjačke Banje za spomen-obeležja, obeležavanje istorijskih događaja, mesta i ličnosti i davanje predloga za nazive ulica na sednicama održanim 25. i 22. aprila, 31. maja i 25. novembra 2005. godine i 3. februara 2006. i nekoliko sednica po radnim grupama razmatrao je pitanja vezana za zadatu problematiku i utvrdio svoj prvi predlog:

Kad su u pitanju spomen-obeležja, obeležavanje događaja i ličnosti i davanje naziva ulicama Savet je mišljenja da obeležja i nazivi ulica treba da budu vezani prvenstveno za ličnosti i događaje koji su doprineli razvoju Vrnjačke Banje u oblasti zdravstva, turizma, ugostiteljstva, kulture i prosvete od njenog osnivanja do današnjih dana.

Kad su u pitanju ulice koje nose nazive po imenima i događajima iz NOB, Savet smatra da sve ulice sa imenima ličnosti iz Vrnjačke Banje, spomenici i spomen-obeležja vezani za istoriju Banje u tom periodu treba ostaviti i zameniti nazive onih ulica koja nose imena ličnosti i događaja koji nemaju naročite dodirne tačke sa Banjom.

Što se tiče zahteva pojedinih stranaka i udruženja da pojedine ulice ponesu imena značajnih ličnosti iz naše novije istorije, ili da im se podignu spomenici i postave spomen-obeležja, Savet smatra da njih treba direktno da razmatra Skupština opštine u skupštinskoj proceduri. Shodno napred navedenim stavovima, Savet smatra da treba promeniti nazive sledećih ulica:

1. Ulicu Olge Jovičić Rite promeniti u Ulicu generala Belimarkovića

General Jovan Belimarković (1867-1906) pripada značajnim ličnostima istorije Srbije 19. veka. Beograđanin po rođenju, on je poslednje godine života proveo u Vrnjačkoj Banji, u kojoj je umro 1906. godine, u svojoj vili koju je gradio od 1888. do 1894. godine. Belimarković je bio profesor na Artiljerijskoj školi, ministar vojni (1868-1872), ministar građevina (1868-1873), ministar unutrašnjih dela (1889), namesnik maloletnom kralju Aleksandru Obrenoviću (1889-1893), državni savetnik, senator. U Drugom srpsko-turskom ratu 1877/78. bio je komandant Šumadijskog i Moravskog korpusa u oslobađanju Niša, Pirota, Bele Palanke, Leskovca i Vranja.
U Vrnjačkoj Banji je živeo poslednjih dvadeset godina, uglavnom preko leta, a pred sam kraj života i stalno. Svojim ugledom i zauzimanjem doprineo je modernizaciji Vrnjačke Banje angažujući stručne institucije i ličnosti na izradi regulacionih planova, izgradnji vrnjačkog parka; 1892. izgradio je prvi vodovod u Vrnjačkoj Banji (za svoje potrebe i za javnu upotrebu). Kao pripadnik tadašnje srpske elite on je u Vrnjačku Banju dovodio mnoge znamenite ličnosti Kraljevine (kralj Aleksandar Obrenović, kraljica Natalija, Jovan Ristić, dr Vladan Đorđević i dr.). Jovan Belimarković je sahranjen u porodičnoj kapeli na Brankovoj glavici.

2. Ulicu Slatinski venac, počev od hotela Snežnik pa do raskrsnice kod Dečjeg vrtića promeniti u Ulica Vojvode Luneta

Dragutin Jovanović - Vojvoda Lune (1893-1932) pripada plejadi znamenitih boraca za nacionalno oslobođenje srpskih zemalja s početka 20. veka. Poreklom iz okoline Prilepa, on je postao Vrnjčanin od malih nogu, od vremena kad se njegova porodica preselila u Banju početkom prošlog veka. Gotovo čitav svoj staž borca, četnika (komite) proveo je u čuvenom odredu Vojina Popovića - Vojvode Vuka, u koji je stupio 1911. godine. Vojevao je po Južnoj Srbiji (Makedoniji), Kosovu, a kao učesnik Prvog svetskog rata po čitavoj tadašnjoj Srbiji. Istakao se u borbama na Kajmakčalanu, Gruništu, u oslobađanju srpskih zemalja. Nosilac je tri Krađorđeve zvezde i još četrnaest prestižnih odlikovanja.
Vojvoda Lune bio je član Demokratske stranke Ljube Davidovića i kao takav pobedio je 1926. godine na izborima za predsednika vrnjačke opštine, na kojoj dužnosti je ostao do 1930. Na dužnosti predsednika opštine sproveo je nekoliko značajnih akcija u Banji: pošumljavanje borićima goleti na južnim padinama Banje, regulaciju Vrnjačke reke od današnjeg hotela Srbije do Snežnika, organizaciju mesnog četničkog udruženja i lovačkog društva itd. Kao izrazito energičan i naklonjen pomaganju nižih društvenih slojeva, Lune je ostao u sećanju Vrnjčana po svojoj pravednosti i nepotkupljivosti. Dragutin Jovanović - Vojvoda Lune je bio narodni poslanik u Narodnoj skupštini Jugoslavije krajem dvadesetih godina prošlog veka, sve do zavođenja tzv. Šestojanuarske diktature 1929. godine.
Ubijen je 2. jula 1932. godine u Nišu i sahranjen u Vrnjačkoj Banji.

3. Ulicu Gočku promeniti u Ulicu Jovana Miodragovića

Jovan Miodragović (1854-1926), rodom iz vrnjačkog kraja (selo Stanišinci na Goču), pripada onoj plejadi srpskih pedagoga koji su dali nemerljiv doprinos razvoju pedagoške nauke i pedagoške prakse u nas. Kao nemački đak (studirao u Lajpcigu (1880-1883), on je našu pedagošku nauku i pedagošku praksu među prvima uvodio moderna saznanja i trendove.
Miodragović je bio profesor beogradske Realke (1884), Prve beogradske gimnazije (1884-1887), Učiteljske škole u Nišu (1887-1888), direktor Učiteljske škole u Nišu (1888), profesor Učiteljske škole u Beogradu (1888-1897), referat za osnovnu nastavu u Ministarstvu prosvete Kraljevine Srbije (1897-1900); jedno vreme predavao je u Učiteljskoj školi u Aleksincu i Vukovoj gimnaziji u Beogradu (do 1908. godine, kada je penzionisan.).
Jovan Miodragović je objavio veliki broj radova: 63 opštekulturalnog karaktera, 53 iz oblasti opšte pedagogije, 34 iz školske pedagogije i didaktike, oko 40 iz domena kritike, 7 iz komparativne i 5 iz specijalne pedagogije, 28 iz metodike, 5 iz pedagoške i porodične pedagogije, 7 iz andragogije, 6 iz psihologije i 15 radova iz dečje i pedagoške književnosti. Važnija dela: Rad u I razredu osnovne škole, Rad u II razredu osnovne škole, Neobične greške u vaspitanju školskom, Narodna pedagogija u Srba - ili kako naš narod podiže porod svoj, roman Radiša, zbirka priča za decu Zagorkinja i Vidosava, Tragični dani Srbije 1915-1918.
Jovan Miodragović je prevodio pedagošku literaturu. Poznat je njegov prevod Velike didaktike Jana Amosa Komenskog.
Jovan Miodragović je umro 1926. godine u Beogradu, gde je i sahranjen.

4. Ulicu Omladinske staze, počev od Dečjeg vrtića, pa pored crkve i vile „Vidaković“ promeniti u Ulicu Jeftimija Hadži Popovića

Jeftimije Hadži Popović je bio vrnjački paroh od 1822. do 1869. godine. Kao tek svršeni đak kalenićke bogoslovske škole, vrnjačku parohiju prihvatio je još dok su se Vrnjci nalazili pod Turcima. Borio se za narodna prava svojih parohijana pa se za pomoć obraćao lično knezu Milošu Obrenoviću. Odmah po ulasku vrnjačkog kraja u sastav Autonomne kneževine Srbije, 1883, Jeftimije Hadži Popović je počeo gradnju vrnjačke crkve, pored već postojeće brvnare, o svom trošku i na svom imanju, i završio je 1834. godine. Prvi je izvršio, istina primitivnu, kaptažu vrnjačke tople mineralne vode (sredinom pedesetih godina 19. veka, verovatno 1856. godine: ta se kaptaža zvala „Bukva“ i trajala je gotovo dve decenije), prvi je poslao vrnjačku vodu na analizu u Karanovac 1835. godine baronu Herderu (drugi put je to učinio 1860, kada je uzorak vode poslao Josifu Pančiću).
Jeftimije Hadži Popović je umro 1869. godine i sahranjen je u porti vrnjačke crkve, s istočne strane hrama.

5. Ulicu od hotela Fontana do raskrsnice kod Romanije nazvati Ulicom Franca Vintera

Inženjer Franc Vinter, svestrano obrazovan i stručan, dao je prve predloge regulisanja Vrnjačke Banje kao banjskog urbanog mesta. On je, po naređenju Ministarstva građevina, boravio u Vrnjačkoj Banji 1890. godine i, snimivši postojeće stanje, ostavio za sobom viziju moderne, evropske Banje. Njegovi predlozi su kasnije ugrađeni u regulacione planove i izgradnju. Vinter je tako, predložio pravce saobraćajnica, zone na kojima bi se gradili banjski objekti javne namene i stambeni objekti, dao je izvođačke planove važnijih banjskih objekata (parkovi, šetne staze, staklena bašta, kur-salon itd.), predložio je način regulisanja Vrnjačke reke, nacrt proširenja banjskog parka sa spiskom parcela na koje bi se park produžio. Franc Vinter je učestvovao i u izgradnji Belimarkovićeve vile.

6. Ulicu Slatinski venac od raskrsnice kod Dečjeg vrtića do početka sadašnje ulice promeniti u Ulicu Džejmsa Berija

Vrnjačka Banja je 1915. godine bila veliki medicinski ratni centar koji su organizovale savezničke misije iz Velike Britanije. Jednom bolnicom (Jedinica Beri) rukovodio je Dr Džejms Beri iz Londonske kraljevske bolnice, član Kraljevskog hirurškog društva. U njoj su, pored dr Berija i njegove supruge dr Mej Dikinson, radila još trojica lekara, dvadeset medicinskih sestara i tri bolničara.
Dr Beri je sa svojim ljudstvom uspeo da preuredi bivši stacionar Terapiju u, za to vreme, modernu ratnu bolnicu, i da izgradi izolacioni blok za obolele od tifusa u koji je moglo biti smešteno oko 50 bolesnika. Ogromnim zalaganjem i predanošću, članovi ove misije su, sve do okupacije u novembru 1915. godine, lečili ranjenike, obolele od tifusa, ali i okolno stanovništvo, tako da je vrnjački kraj bio jedan od retkih koji nije zahvatila epidemija tifusa. Pored, svog osnovnog zadatka, lečenja i rehabilitacije, članovi jedinice Beri su vršili i edukaciju stanovništva, učestvovali u sveukupnim događanjima u Vrnjačkoj Banji - posećivali pojedina domaćinstva, išli na slave i svadbe, organizovali priredbe...
Po povratku u Britaniju, dr Džejms Beri je, 1916. objavio knjigu Istorija Jedinice Crvenog krsta u Srbiji (The story of a Red Cross Unit in Serbia), izuzetno svedočanstvo o ratnim prilikama u Srbiji, a pre svega Vrnjačkoj Banji 1915. godine, sa gotovo jedinstvenim podacima koji se ne mogu naći u drugim izvorima. Takođe, posle Prvog svetskog rata osnovao je jedan fond koji je finansirao školovanje naših lekara u Engleskoj.
Dr Džejms Beri je umro 1946. godine.

7. Ulicu Pionirska staza, počev od vile“ Zoraida“ pa do kraja promeniti u Ulica Vladike Janje

Užički vladika Joanikije Nešković, u narodu poznat kao Vladika Janja, pomogao je vrnjačkom svešteniku Jeftimiju Hadži Popoviću oko uređenja prvog izvora vrnjačke tople mineralne vode, dao je novac da se izgradi vladičina kuća sa dve prostorije blizu toplog izvora, koja se može smatrati prvim banjskim objektom za boravak u Vrnjcima.
Vladika Janja je poslao uzorak tople mineralne vode profesoru Velike škole Josifu Pančiću, koji je utvrdio njenu lekovitost i preporučio je za lečenje.
Za Vladiku Janju vezana je i legenda o njegovom konju koji je, pijući vrnjačku vodu, ozdravio.

8. Ulica Jastrebačka počev od kuće Miloša Simića, pa pored vile Ideal, sve do kraja, promeniti u Ulicu Srđana Lakićevića

Ulicu bez naziva koja počinje od Kraljevačke ulice kod kuće Dragana Pešića iz Kruševca (paralelna sa ulicom Žike Valjarevića) pa sve do Jastrebačke nazvati Ulicom Živana Petrovića; Ulicu Cane Babović promeniti u Ulicu Miodraga Bogosavljevića;

Ulicu Mezgraja promeniti u Ulicu Dejana Milenkovića.

Srđan Lakićević, Živan Petrović, Miodrag Bogosavljević i Dejan Milenković poginuli su u vreme NATO bombardovanja Srbije kao vojnici Vojske Jugoslavije i tako ugradili svoje živote u njenu istoriju i slobodu.

9. Ulicu 7. juli promniti u Stazu Vladete Vukovića

Književnik i profesor univerziteta dr Vladeta Vuković rođen je u Vrnjačkoj Banji 1928. godine. U Vrnjačkoj Banji je učio osnovnu školu i gimnaziju od 1953. do 1959. godine. Od 1959. godine pa sve do 1999. godine živeo je na Kosovu. Doktorirao je književne nauke, bio profesor Prištinskog univerziteta i akademik Kosovske akademije nauka i umetnosti. Kao pesnik i književni istoričar objavio je 13 knjiga poezije i 14 knjiga kritika i eseja i nekoliko stotina tekstova iz oblasti književnosti. Njegova bibliografija broji oko 1 800 jedinica. Pesnički i književni opus dr Vladete Vukovića jedan je od najznačajnijih opusa u kosovskoj književnosti, koji zauzima visoko mesto i u srpskoj književnosti. Izgnan sa Kosova 1999, umro je u Vrnjačkoj Banji 2003. godine i sahranjen u porodičnoj grobnici na vrnjačkom groblju.

10. Deo Ulice 8. marta, od današnje Ulice Olge Jovičićić Rite, pa pored Bolnice do današnje Gočke ulice promeniti u Ulicu doktora Bikice

Dr Milutin Stojadinović Bikica (1910-1967), unuk generala Jovana Belimarkovića, bio je poznati vrnjački lekar koji je u Banji ordinirao pre i posle Drugog svetskog rata, u početku kao uredski lekar (1937-1942), a kasnije kao privatni lekar. Mobilisan je 1944. godine i do demobilizacije radio je kao nastavnik Sanitetske škole u Kragujevcu, u kojoj je jedno vreme bio i upravnik. Bio je šef Grudnog odelenja bolnice u Aranđelovcu i lekar na klinici za ftiziologiju u Beogradu.
Po demobilizaciji radi u Vrnjačkoj Banji osnovavši antituberkulozni dispanzer (1945). Kada je završio specijalizaciju ftiziologije postao je upravnik ovog dispanzera i na toj dužnosti ostao do penzionisanja 1962. godine, kada odlazi u Nemačku i radi na jednoj privatnoj klinici. Milan Stojadinović Bikica se istakao u lečenju specifične plućne bolesti - silikoze, od koje su obolevali dubljanski i popinski kamenoresci. Objavio je veliki broj radova iz medicine, posebno iz oblasti lečenja tuberkuloze i silikoze. Radeći u banjskom dispanzeru na ispitivanju i lečenju ovih bolesti objavio je četiri knjige: „Razvoj plućne tuberkuloze odraslog“, „Zaštita od tuberkuloze“, „Silikoza i silikotuberkuloza popinsko-dubljanskih kamenorezaca“ i „Mere zaštite silikoze i silikotuberkuloze u našoj zemlji“.

11. Ulicu Lipovačku od raskrsnice kod izvora Slatina pa sve do Ulice Dejana Cvetljanina nazvati Ulicom Đoke P. Jovanovića

Đoka P. Jovanović (1860-1902), lekar, zoolog, paleontolog, antropolog, bio je upravnik Vrnjačke Banje i banjski lekar 1899-1902, godine. Bio je profesor zoologije na Velikoj školi (kasnije Beogradski univerzitet). Napisao je veliki broj članaka i studija iz oblasti medicinskih nauka, zoologije i paleontologije. Glavna dela: „Primenjena entomologija u medicini“, „Zoologija i njen obim“, „Prilozi za paleontologiju srpskih zemalja“ i dr.
Đoka P. Jovanović je prvi (1900) napisao potpuniju knjigu o Vrnjačkoj Banji, njenim mineralnim vodama i banjskom lečenju u njoj, njenoj klimi ali i kulturno-istorijskom nasleđu.
Nastradao je nesrećnim slučajem 1902. godine u Vrnjačkoj Banji, a sahranjen je u Beogradu.

12. Ulicu doktora Mišovića od raskrsnice kod Mirka Tomića i vile Kopaonik pa sve do kraja promeniti u Ulicu doktora Tome Milića

Dr Toma Milić (1875-1950) je bio jedan od najznačajnijih banjskih lekara koji su između dva svetska rata radili u Vrnjačkoj Banji. Dr Milić je sagradio prvu zdravstvenu ustanovu sanatorijskog tipa - sanatorijum „Sveti Đorđe“ (danas „Mirko Tomić“), koji je bio jedan od najreperezentativnijih objekata u Banji u pogledu uslova lečenja i konfora. Sobe su bile jednokrevetne i dvokrevetne, ishrana je bila dijetalna, gosti su bili pod kontrolom lekara. Sanatorijum je posedovao klavirsku sobu, čitaonicu, međugradski i interni telefon, hemijsku laboratoriju i rentgen.
Dr Toma Milić je bio član Udruženja banjskih lekara i član Uprave Saveza kupališta, banja, klimatskih mesta, mineralnih vrela i sanatorijuma u Kraljevini Jugoslaviji. Gotovo da nema akcije u Vrnjačkoj Banji vezane za zdravstvo a da u njoj nije učestvovao dr Milić. Umro je i sahranjen u Vrnjačkoj Banji.

13. Ulicu Save Kovačevića promeniti u Ulicu Koste Rakice

Kosta Petrović Rakičić - Kosta Rakica je preteča ugostiteljstva Vrnjačke Banje. Daleke 1885. izgradio je u Banji Narodnu gostionicu koja je imala deset soba za smeštaj, ukusno uređen restoran, salon za odmor, bilijar salu, prvoklasnu kuhinju koja je spremala i dijetalnu hranu, poslastičarnicu i letnju baštu. Narodna gostionica je bila stecište elite vrnjačkih posetilaca i mesto gde su se održavale zabave i pozorišne predstave. Godine 1887, Kosta Petrović, koga su iz milošte zvali Kosta Rakica, podigao je zgradu koja je imala 16 soba, terasu i prvu vrnjačku pekaru. Bilo je to prizemlje današnje vile Avala, nad kojim je kasnije dozidan sprat. Jedno vreme, početkom 20. veka, Kosta Rakica je bio predsednik vrnjačke opštine.

14. Ulicu Zelengorska staza nazvati Ulicom doktora Milovana Petkovića

Dr Milovan Petković (1890-1972) jedan je od retkih starih banjskih lekara rođenih u Vrnjačkoj Banji. Studije medicine započeo je u Beču, ali ih je prekinuo za vreme ratova 1912-1918. Sa srpskom vojskom je prešao Albaniju i za to dobio Albansku spomenicu. Medicinu je i specijalizaciju iz balneologije završio u Pragu.
Od 1926. do 1929. godine bio je upravnik Banje. Za taj period vezane su mnoge korisne akcije - izgradnja modernog kupatila, sađenje drvoreda prema Snežniku itd. Po završetku upravničke karijere, od 1929. do 1933. držao je privatnu lekarsku ordinaciju, a od 1933. do 1937. bio je lekar Okružnog ureda. Po oslobođenju, 1945. godine, radio je u vojno-bolničkom centru u Vrnjačkoj Banji, zatim u sreskoj bolnici, a od 1947. do 1952. kao lekar u Banjskom lečilištu. Dr Petković je obožavao boginju Taliju, pa je vreme dok je bio upravnik Banje u nju dovodio glumce, dramske pisce, muzičare i zabavljače.

15. Ulicu Dušana Petrovića Šaneta promeniti u Ulicu Sremskog fronta

U završnim borbama za oslobođenje, na Sremskom frontu, na kome je poginulo nekoliko desetina hiljada uglavnom mladih boraca, učestvovalo je mnogo mladića iz Vrnjačke Banje i sela vrnjačke opštine. Mnogi od njih su poginuli na tom frontu ugrađujući sebe u istoriju ove zemlje. Svi oni zaslužuju večiti pomen u nazivu ulice po frontu na kome su izgubili svoje mlade živote.

16. Ulicu Moše Pijade promeniti u Ulicu Milana Vukovića

Milan Vuković (1893-1960) je jedan od najznačajnijih i najpoznatijih vrnjačkih ugostitelja. Bio je vlasnik poznatog hotela Švajcarija (danas Srbija) i istoimene kafe-poslastičarnice, koja se nalazi na glavnom šetalištu, preko puta današnjeg hotela „Park“. Oba objekta su između dva rata bili i banjska razglednica . Hotel je bio moderan objekat koji je imao dobru kuhinju, savremen restoran, muziku, dva klavira, automobile za dovoženje i odvoženje gostiju, salon za zabavu. Kafe-poslastičarnica je nudila najraznovrsnije proizvode, od prvoklasnih peciva, bele kafe, oranžade i boze, mlečnih i čokoladnih napitaka.
Milan Vuković je bio prvi predsednik Opštinskog odbora po oslobođenju Banje 1944. godine, a možda najveći doprinos Banji dao je kao dugogodišnji nastavnik Ugostiteljske škole, u kojoj je obučio nekoliko hiljada mladih ugostiteljskih radnika za rad u Vrnjačkoj Banji i širom ondašnje Jugoslavije, pa i van nje.

17. Zeleni bulevar promeniti u Bulevar Bože Miljkovića

Božidar Boža Miljković (1900-1972) svakako je jedinstvena figura i neponovljiv lik vrnjačke prošlosti, koji je nemerljivo zadužio Vrnjačku Banju ali i srpski turizam. Prva turistička agencija u Banji - Čičerone - bila je njegova agencija koja je radila na principima modernog turizma. Boža je bio osnivač Turističkog društva Goč, filijale Putnika, jedan od osnivača „Banjskih novosti“, pokretač i urednik časopisa „Banje i turizam“, organizator Skupštine Saveza kupališta Jugoslavije održane 1930. godine.
Posle Drugog svetskog rata Boža je inicijator obnavljanja Saveza jugoslovenskih banja, prvi direktor Turističko-ugostiteljskog tehnikuma u Aranđelovcu, profesor u novootvorenoj Ugostiteljskoj školi u Vrnjačkoj Banji, rukovodilac službe za priredbe i propagandu koja je osnovana 1957. godine (preteča današnjeg Kulturnog centra), organizator mnogobrojnih kulturnih i zabavnih priredbi u banji, motorna snaga odmarališta ROPS (dans „Borjak“) i mnogih drugih akcija i manifestacija.

18. Ulicu Boška Buhe promeniti u Ulicu Johana Janačeka

Baštovan Johan Janaček je, došavši iz Austrougarske, oko 1890. godine formirao prvo jezgro banjskog parka oko izvora mineralne vode. Pošto je odstranio rečni nanos, nanešena je plodna zemlja debljine oko jednog metra. U parku do glavne ulice zasađeni su crni borovi, a pored staza uz reku drvoredi lipa, nešto jela, platana i divljih kestenova. U parku je formirana jedna cvetna rondela, podignut paviljon za odmor, česma sa čistom pijaćom vodom i nekoliko kandelabara. U saradnji sa Janačekom inženjer Franc Vinter je podigao prvu staklenu baštu, koja se nalazila kod današnje vile San.

19. Ulicu od vile San do restorana Snežnik promeniti u Ulicu Pavla Mutavdžića

Načelnik okruga kruševačkog Pavle Mutavdžić je ličnost najzaslužnija za osnivanje banje u Vrnjcima - Vrnjačke Banje. Godine 1868, sa još četrdeset uglednih građana Kruševca, Trstenika i Karanovca osnovao je „Osnovatelno fundatorsko društvo kiselo-vruće vode u Vrnjcima“, koje se danas smatra prvom turističkom organizacijom te vrste na Balkanu. Kao motorna snaga Društva, preduzima mnoštvo akcija kojima su udreni temelji moderne banje u Vrnjcima: otkup i određivanje „banjačke zemlje“ oko Kupatila, kaptažu izvora, izgradnju većeg kupatila itd. Zahvaljujući njemu, Josif Pančić je već 1869. godine u jednom svom predavanju istakao lekovite vrednosti vrnjačke mineralne vode.
Pavle Mutavdžić je napisao prvu knjigu o Banji „O banji vrnjačkoj, u srezu Trsteničkom, okrugu Kruševačkom“, značajno svedočanstvo o tom vremenu razvoja Vrnjaca.

20. Sadašnju Ulicu Pavla Mutavdžića koja ide od Ulice Kneza Mihaila do Ulice Babice Mare Jakovljević promeniti u Ulicu Stanojla Vukčevića

Dr Stanojlo Vukčević (1850-1933) je bio banjski lekar u Vrnjačkoj Banji od 1884. do 1887. godine, a jedno vreme, na početku prvog svetskog rata, boravio je u Banji kao upravnik Prve rezervne vojne bolnice.
Dr Vukčević je, pored bavljenja lekarskim pozivom, učestvovao i u uređenju i unapređenju Vrnjačke Banje, pa je sredinom 1884. godine učestvovao u formiranju banjskog reona i, na njegovo insistiranje, deo zemljišta koje je pripadalo novoselskoj opštini (od centra prema Lipovačkoj reci uključujući Crkveno brdo) pripojen je banjskom reonu. Učestvovao je u srpsko-turskim ratovima 1876/78. napustivši privremeno studije, i u Srpsko-bugarskom ratu 1885. godine, iz koga će izaći kao nosilac Takovskog krsta prvog reda i ordena Svetog Save trećeg reda.
Dr Stanojlo Vukčević je u više navrata bio biran za narodnog poslanika kao član Radikalne stranke.

21. Ulicu Heroja Maričića promeniti u Ulicu Desanke Maksimović

Naša najveća pesnikinja 20. veka bila je dugogodišnji gost Vrnjačke Banje. Više od tri decenije, gotovo svake godine, dolazila je u proleće u Banju i odsedala u pansionu Snežnik. Bila je aktivni učesnik kulturnog života Banje, nekoliko puta učestvovala je na Mitingu poezije, na književnim večerima, a posećivala je i škole u Banji, u Vrnjcima, Novom Selu, Štulcu. Otvorila je bivetu Jezero.

22. Ulicu 13. maja promeniti u Sretenjsku

Ulica 13. maj nosila je ime po Danu bezbednosti koji se obeležavao u bivšoj Jugoslaviji. Danas se kao Dan bezbednosti ne slavi 13. maj pa samim tim ne postoji ni razlog da ta ulica nosi takav naziv. Razlog da se ova ulica nazove Sretenjskom je u tome što je Sretenje proglašeno za Dan državnosti Republike Srbije. Osim toga, tada je donet prvi ustav Srbije koji se smatra jednim od najnaprednijih ustava u tadašnjoj Evropi.

23. Trg kod Biblioteke, promeniti u Trg kulture

Na trgu kod Biblioteke, od 1988. pa do danas, održavaju se mnoge kulturne, zabavne i druge javne manifestacije - večeri poezije, koncerti, sajmovi knjiga, folklorne priredbe, pozorišne predstave... Osim toga, tu se nalazi Biblioteka, Amfiteatar, Galerija, foto-studio Krčmarević i drugi objekti. Sadašnji nedefinisani naziv konačno treba definisati i strogo odrediti kulturne sadržaje i događaje koji se na trgu mogu održavati.

24. Deo Ulice Vrnjačke od Biblioteke pa do ušća Lipovačke u Vrnjačku reku promeniti u naziv Promenada

U Vrnjačkoj Banji nema razloga da postoji Vrnjačka ulica, ali ima razloga da postoji Promenada, što ona, u stvari, i jeste. Nekada samo do hotela Sloboda, sada je produžena do poslovnice bivšeg Putnika, s namerom da se produži sve do mosta na Lipovačkoj reci, zašta postoji i potreba i opravdanje.

Predsednik Saveta
Boško Ruđinčanin