Dijabetesna polineuropatija jedna je od najčešćih kasnih komplikacija dijabetesa, mada se neki poremećaji u sprovodljivosti perifernih nerava mogu naći i kod dijabetičara kod kojih bolest traje relativno kratko.

Dijabetesna polineuropatija kao komplikacija javlja se i u insulinzavisnih i u insulinnezavisnih dijabetičara, te se stoga može reći da su uzroci polineuropatije zajednički za sve oblike dijabetesa. Ovo bi moglo da znači da je polineuropatija na prvom mestu posledica hiperglikemije zbog deficita dejstva insulina. Reč je u promenama kako na sitnim krvnim sudovima, tako i na samim nervima. Mnoge studije, kao i klinička iskustva, pokazali su da stroga kontrola glikemije u dužem periodu smanjuje incidencu - pojavu kasnih komplikacija dijabetesa. Na pojavu komplikacija uopšte kod dijabetesa, a posebno u razvoju dijabetesne neuropatije, utiču i drugi a opet česti faktori rizika, a to su: pušenje, postojanje hipertenzije, hipelipidemije, kao i abnormalnosti u ishrani. Simpatologija je po pravilu vezana za donje delove ekstremiteta (nogu i ruku), najčešće su noge manje i više zahvaćene i javlja se u nekoliko vidova:

Učesnici okruglog stola

Prvi dan Turističke berze banja obeležio je i okrugli sto na temu „Mesto banja u regionalnom razvoju Srbije.

Učesnici okruglog stola bili su: prof. dr Goran Petković, državni sekretar, Miodrag Miljković, pomoćnik ministra, Jovanka Vukmirović, načelnik u Ministarstvu ekonomije i regionalnog razvoja, Janko Pevec, ekonomski savetnik iz ambasade Slovenije u Srbiji, mr Roman Matek, direktor Terme Laško, Mladen Milanović iz Evropske agencije za rekonstrukciju i razvoj.

Voda je najčešći i najsnažniji motiv za kretanje ljudi prema nekoj turističkoj destinaciji. Ova činjenica toliko je puta dokazivana i dokazana da je postala aksiom. Što više vode to je motiv jači, a što raznovrsniji oblici vode to veća privlačnost. A ako se to „garnira“ sa kulturno-zabavnim životom i sportskim priredbama pa začini izletima u okolinu, trgovinom suvenirima, specijalitetima u hrani, piću, narodnoj radinosti, ugostiteljskim uslugama i hotelskim komforom, onda doživljaj biva potpun, odmor svrsishodan, a boravak nezaboravan. Turista svoje zadovoljstvo prenosi rodbini i prijateljima i nesvesno ih opredeljuje što su i najsnažnije marketinške poruke. Opštini Vrnjačka Banja priroda je podarila celokupno zemaljsko carstvo voda sem morske: Zapadnu Moravu, planinske potoke i rečice: Gračačku, Novoselsku, Vrnjačku, Lipovačku i Popinsku Reku kao vodotoke, zatim, Gračačke, Podunavačke i Novoselske bare. Ljudi su izgradili veštačko jezero na Goču, jezerce u Banjskom parku, otvoren olimpijski bazen, bazen „Klobuk“ u naselju Reka i nekoliko hotelskih bazena. Pored ovih voda u ovom lokalitetu otkriveno je i nekoliko nalazišta podzemnih mineralnih i termomineralnih voda: topli mineralni izvor u centralnom Banjskom parku, izvor „Snežnik“, „Slatina“, „Jezero“, kaptaža u dvorištu direkcije JP „Beli izvor“, dve kaptaže u Vrnjačkoj reci i kaptaža „Vrnjačko Vrelo“ u Novom Selu. Iz izloženog se može zaključiti da je područje opštine Vrnjačka Banja bogato svim vrstama slatkih mineralnih voda i da po tome spada u red specifičnih područja u republici.

Mada Vrnjačka Banja raspolaže sa četiri poznata nalazišta ugljenokiselih voda, a od 1972. godine i petim, nisu u potpunosti istraženi i iskorišćeni resursi sa kojima raspolaže.

Na osnovu opsežnih hidrogeoloških istraživanja, kako u samoj Banji, tako i u njenoj široj okolini, postoje realne pretpostavke da se u zoni Lipovačke reke, naspram Čajkinog brda i Vrnjačke reke, kod stare benzinske pumpe, mogu dobiti nove, značajnije, količine toplih ugljokiselih voda.

Pored navedenog užeg gradskog područja, evidentirana su još dva lokaliteta u široj okolini. Prvi se nalazi u zoni Vrnjačke reke, na oko 700 m uzvodno od Snežnika, na kojem je započeto istražno bušenje i već dobijeni ohrabrujući rezultati u pogledu sadržaja CO₂ (1,3g/l) i veličine samoizliva.

Drugi lokalitet je zona potoka Crnobarica, na oko 2 km istočno od Banje, gde postoje prirodne pojave ugljokiselih voda.

Pojave mineralnih i termomineralnih voda Vrnjačke Banje predmet su dugogodišnjih istraživanja, od kojih su prva izvedena još u toku druge polovine XIX veka.

Temelji ekonomskog razvoja Vrnjačka Banje započeti su turizmom, pre 140 godina. Okosnicu privrednog života Vrnjačke Banje nesumnjivo čini turistička delatnost, ali su se zahvaljujući njoj uspešno razvile i neke druge privredne grane. Danas, na početku 21. veka, Vrnjačka opština posluje i u oblasti poljoprivrede, industrije, zanatstva, građevinarstva, saobraćaja, trgovine, bankarstva, zdravstva, obrazovanja, nauke, kulture, informisanja i dr.

Tokom 2005. godine u opštini je poslovalo 281 preduzeće, što je činilo 13,2% ukupno aktivnih preduzeća u Raškom okrugu. Od toga 272 u privredi a 9 u društvenim delatnostima. Kada je u pitanju struktura vlasništva, 248 su bila preduzeća u privatnoj svojini, 18 u društvenoj a ostala u mešovitoj svojini. Struktura preduzeća prema veličini, ukazala je da na teritoriji opštine posluju 272 mala, 4 srednja i 5 velikih preduzeća. Dominantno učešće u vlasništvu preduzeća imao je privatni sektor. Učešće privatnog sektora u prihodu opštine iznosilo je 57%, u dobiti 43,8% a u strukturi zaposlenosti 87,9%.

Najveći uticaj na privredni rast i razvoj opštine imala su preduzeća iz prerađivačkog sektora i trgovine. U ukupnoj zaposlenosti, ova preduzeća, učestvovala su sa 55,5%, raspolagala sa 38% osnovnih sredstava i ostvarivala su 70,5% ukupnih prihoda. Takođe, učešće ovih preduzeća u dobiti iznosilo je 78,4% dok u prihodima od izvoza 95,7%.

Nekoliko belih pramičaka magle uz Goč i jedan belo-sivi oblak nad južnim vrnjačkim nebom. Sve ostalo je plavo nad Banjom ovog toplog junskog jutra. „Snežnik“, okovan staklom i gvozdenom konstrukcijom decenijama sakuplja vodopije, ali sada oko slavina koje ne propuštaju onaj sumporoviti miris što je godinama lebdeo okolinom. Nekada je na mestu ove nove bivete, izgrađene početkom osamdesetih godina prošlog veka, stajala lepa drvena konstrukcija prepoznatljivog vrnjačkog stila, a pre nje, jedan slavoluk i česma. Slavoluk je ostao samo na starim banjskim razglednicama, a pored njega kralj Aleksandar Ujedinitelj, sa svojom pratnjom, kako pije vodu. On je u međuratnim godinama dva puta boravio u Banji, 1927. i 1931.

Lekovita voda „Snežnika“ bila je poznata Vrnjčanima mnogo ranije. Oni su osećali da tu nečega ima, da voda nije obična, ali nisu znali i nisu mogli da je prinesu na žrtvu Eskulapu. Tek je jedan austrijski major, ratne šesnaeste, koliko-toliko upristojio istočnik, ogradio ga i stavio u upotrebu. A kad se rat završio, jedina koja je nešto preduzela bila je višegodišnja banjska gošća Darinka Čavdarević Telebaković. Ona je priložila izvesnu sumu novca, napravljena je jedna česma i omanja drvena nastrešnica, i „Snežnik“ je oživeo žamorom svojih poklonika. Od tog vremena prošle su gotovo dve decenije, da bi se konačno 1938. godine ovaj izvor upristojio: otkriven je i raskopan širi prostor, voda je zahvaćena u tri bivete, napravljena su dva drvena paviljona, od kojih je jedan bio zastakljen, da bi gosti mogli da se sklone od hladnoće... Jedno vreme, šezdesetih i sedamdesetih godina prošlog veka, okolina „Snežnika“ živela je raskošnim banjskim životom: divne noći u „Borjaku“ provodili su brojni banjski gosti i vrnjačka mladež uz pesme koje su im pevali Živan Saramandić, Marko Nikolić, uz Škulin orkestar i Tozovčevu harmoniku. A onda se sve preselilo u centar, sav taj burni noćni život napustio je ovaj kraj ostavši samo u uspomenama generacije rođene u vreme i neposredno posle Drugog rata. Čak ni prvi bazen olimpijskih dimenzija, izgrađen početkom šezdesetih, nije uspeo da povrati slavu „Borjaka“. Istina, bazen je sa svojom magijom, svojim čarima dugo bio mamac i sabiralište banjske publike organizujući velike sportske i kulturno-zabavne priredbe. Plivali su u njemu velike zvezde našeg plivališta, a žutu vaterpolo loptu vijali na njegovim talasima Sandić, Janković, Muškatirović, Bonačić, Perišić i drugi velikani jugoslovenskog sporta, a svoje mlade glasove ispuštali nadirući pevači na festivalima „Mladi glasovi“, svoje umeće prikazivali vešti protagonisti vodenih igara. Poslednja velika priredba organizovana na Bazenu bile su Igre bez granica 1990. Sve posle toga bio je bled pokušaj da se sećanje na to veliko vreme oživi. Slava „Borjaka“ i Bazena je i ostala samo uspomena.